Indie to państwo położone w Azji Południowej, zajmujące większość subkontynentu indyjskiego. Tak ogromny i gęsto zaludniony kraj oferuje turystom bardzo dużo. Zabytki, atrakcje, kuchnia to tylko pewne hasła, pod którymi kryje się wiele miejsc i smaków. Niech ten przewodnik będzie swego rodzaju inspiracją lub początkiem Waszej przygody z Indiami.
Podstawowe informacje:
Stolica: New Delhi
Populacja: 1,41 miliarda (2021)
Religia dominująca: hinduizm
Język urzędowy: hindi
Zagrożenia: przede wszystkim należy pamiętać o chorobach: malaria, denga czy wirus zika to nie jedyne niebezpieczeństwo. Poza tym Indie leżą w strefie aktywnej sejsmicznie. Od kwietnia do czerwca oraz od września do grudnia występuje zagrożenie cyklonami tropikalnymi. Oprócz tego należy bardzo uważać na złodziei i kieszonkowców.
Polscy obywatele udający się do Indii muszą mieć ze sobą wizę. W przypadku ubiegania się o wizę w kategoriach: turystyka, biznes, udział w konferencji lub w związku z leczeniem, istnieje możliwość wykonania całej procedury online – w tym dokonania płatności i wydruku wizy, bez konieczności składania wizyty w Ambasadzie Indii. Oprócz tego wymagane jest specjalne zezwolenie (wydawane za pośrednictwem biur rejestracji cudzoziemców lub przez przedstawicielstwa stanowe) na wjazd do Sikkim, Arunaćal Pradeś, Nagaland, Manipur, Mizoram oraz archipelag Andamanów i Nikobarów.
Oczywiście należy także pamiętać o ubezpieczeniu oraz karnecie CPD (Carnet de Passage en Douane), który jest międzynarodowym dokumentem celnym, jeśli planuje się podróż autem na polskich tablicach.
Z Indii nie wolno wywozić: antyków (przedmiotów mających ponad 100 lat), wyrobów z kości słoniowej, skór zwierząt (szczególnie gadów), skorup żółwi.
Wybrane atrakcje:
- Taj Mahal — indyjskie mauzoleum, którego budowa trwała dwadzieścia dwa lata aż do 1654 roku. Wzniesione przez władcę Szahdżahana z dynastii Wielkich Mogołów, jako upamiętnienie zmarłej żony — Mumtaz Mahal. Dlatego też Taj Mahal nazywany jest Świątynią Miłości, a swoją nazwę zawdzięcza cesarzowej.
Znajduje się w mieście Agra przy rzece Jamuna. Jest zbudowany z białego marmuru i pokryty szlachetnymi oraz półszlachetnymi kruszcami. 7 lipca 2007 roku został ogłoszony jednym z siedmiu cudów świata.
Planując zobaczenie tej budowli, warto pamiętać, że w piątki na jej terenie są modlitwy i jest ona wtedy wyłączona ze zwiedzania.
„Prostokątna podstawa Taj sama w sobie symbolizuje różne strony, z których można oglądać piękną kobietę. Główna brama jest jak welon na twarz kobiety, który w noc poślubną należy unosić delikatnie i bez pośpiechu. W tradycji indyjskiej welon unosi się delikatnie, aby odsłonić piękno panny młodej. Gdy ktoś stoi w głównej bramie Taj, jego oczy są skierowane na łuk, który otacza Taj”[1].
2. Czerwony Fort, Lal Qil’ah lub Lal Qila — to jedna z wielu atrakcji w stolicy. Budowany w latach 1638-1648 na zlecenie Szahdżahana jako siedziba władzy Mogołów. Jest symbolem odzyskania niepodległości w 1947 roku, kiedy to w 1875 roku tamtejszy cesarz został wygnany przez Brytyjczyków.
3. Świątynia Lotosu — jest domem kultu Bahai, czyli „miejscem, w którym wypowiada się imię Boga o świcie” w Delhi. Budowla kształtem przypomina pływający kwiat lotosu — bahański symbol czystości, piękna i boskości, będący na granicy kwitnienia i otoczony liśćmi. Jest największą świątynią bahaistyczną w Indiach.
Twórcą bahaizmu był Ali Husajn Nuri. Religia ta dąży do unifikacji głównie chrześcijaństwa, judaizmu i islamu. Niektóre elementy doktryny to m.in.: odrzucenie wszelkich uprzedzeń, równość wszystkich ludzi, wspólnota podstaw wszystkich religii czy praca jako forma modlitwy. Bahaizm nie uznaje stanu kapłańskiego, wyrzeka się wszelkiego zabijania, w tym także zwierząt.
W Świątyni Lotosu nie organizuje się żadnych mszy ani innych rytuałów. Wiąże się to z jeszcze innym z założeń wiary bahaistycznej, który mówi o swobodzie wyrażania swoich przekonań. Do niej, tak jak do Złotej Świątyni może przyjść każdy.
4. Varanasi — święte miasto, miasto umarłych, do którego przybywają miliony Hindusów modlić się, medytować i zażywać kąpieli.
To tu znajdują się ghaty, te konkretne to ciągnące się przez pięć kilometrów kamienne schody prowadzące wprost do wód Gangesu. Ogólnie ghaty to kamienne schody ciągnące się wzdłuż rzeki, na których Hindusi dokonują rytualnych ablucji (obmycie całego ciała lub jakiejś części) lub palą zwłoki. To drugie nie dotyczy każdego. Nie spala się ciał zmarłych noworodków, kobiet w ciąży, Sadhu, trędowatych oraz osób zmarłych po ukąszeniu przez żmiję. Ich ciała zawija się w całun, obciąża kamieniami i topi w Gangesie. A rzeka jest dla wszystkich, ludzi i zwierząt.
5. Złota Świątynia zwana również Harmandir Sahib (Świątynia Boga) – święte miejsce dla wyznawców sikhizmu, religii powstałej w XV wieku w Indiach, której założycielem był Guru Nanak. Sikhizm jest częściowo połączeniem islamu i hinduizmu, głosi istnienie jedynego i wszechobecnego Boga oraz zakłada równość wszystkich ludzi miłujących Boga — równość wobec siebie i przed Bogiem, niezależnie od kasty i wyznania. Ostatecznym celem człowieka jest połączenie się z Bogiem osiągane z pomocą guru.
Harmandir Sahib znajduje się w mieście Amritsar. W świątyni przechowywana jest najważniejsza księga Sikhów zwana Sri Guru Granth Sahib. Codziennie rano przynoszona jest ona z budynku zwanego Akal Takht w czasie procesji z muzyką i śpiewem.
Jednym z wyjątkowych miejsc Złotej Świątyni jest langar, czyli wspólna kuchnia, którą odwiedza codziennie nawet czterdzieści tysięcy osób. Wstęp do Harmandir Sahib jest bezpłatny, mile widziani są wszyscy, bez względu na wyznanie, kolor skóry czy status społeczny. Posiłkiem serwowanym przez wolontariuszy jest thali — zestaw obiadowy, na który składają się dwa rodzaje curry, zupa dahl, ryż i placek chapati.
6. Sańci — miasto w Indiach, które słynie z architektury buddyjskiej. Stupa to najprostszy typ sakralnej budowli buddyjskiej, a najbardziej znanym obiektem jest Wielka Stupa. Zaczęto ją wznosić w III w. p.n.e. za panowania Aśoki Wielkiego. Stupa w swej centralnej części ma kształt półkolistej czaszy, często zwieńczonej dodatkowo gankiem oraz masztem z parasolem, a w późniejszych wiekach – z iglicą. Zwykle otoczona jest charakterystycznym ogrodzeniem z kamienia, które nazywane jest wedika. Stupę otaczają cztery bramy, zwane torana. Powierzchnia wschodniej bramy zawiera liczne Buddy, ale nie tylko. Najbardziej znaną rzeźbą jest Jakszi z drzewem.
7. Fort Amber/Fort Amer — ogromny kompleks budowli obronnych i pałacowych w Amer oddalonym kilka kilometrów od miasta Jaipur. Nazwa fortu wywodzi się od Świątyni Ambikeshwar (lokalna nazwa boga Śiwa) lub od Amby, Bogini Durgi. Jedną z możliwych atrakcji jest wjazd przez główną bramę — Suraj Pol (Słoneczną Bramę) na słoniu, chociaż bardziej etyczną opcją jest wjazd jeepem.
Kompleks ten jest jednym z sześciu fortów w stanie Radżastan, wpisanych na listę UNESCO.
8. Mumbaj (Bombaj) – miasto kontrastów. Swoje siedziby mają tu wytwórnie filmowe, w których nagrywane są filmy Bollywood. Z drugiej strony właśnie tutaj znajdują się uchodzące za największe slumsy w Indiach, a prawdopodobnie również i w całej Azji — Dharavi. To m.in. w tym miejscu nakręcony został film „Slumdog. Milioner z ulicy„.
9. Kalkuta (Kolkata) – jedno z największych i najgęściej zaludnionych miast Indii i świata. Zostało założone pod koniec XVII wieku przez Brytyjczyków, a w XIX rozbudowane jako nowoczesny ośrodek przemysłowo-handlowy. Mimo to znaczną część Kalkuty tworzą dzielnice nędzy. Kilkaset tysięcy mieszkańców stanowią bezdomni, wśród których w latach 1946-1997 pełniła posługę bł. Matka Teresa z Kalkuty.
Kuchnia indyjska
Indie zamieszkiwane są przez wyznawców kilku religii, ludzi wielu narodowości mówiących innymi językami. Wszystko to, z naciskiem na wiarę, ma wpływ na kuchnię indyjską, która ponadto różni się w zależności od miejsca. Łączą ją za to korzenne przyprawy, dużo warzyw i lekka pikantność.
Kuchnia północna — widać w niej wpływy muzułmańskie, w dużych ilościach spożywa się mięso, a dania są bardziej tłuste niż w innych częściach Indii. Podstawowym dodatkiem do wszystkich dań są placki chlebowe zwane roti lub chapati oraz chleb nan. Popularnymi potrawami są tu pilaw, biryani i kakori kebab.
Na zdjęciu poniżej chapati.
Kuchnia południowa — potrawy opierają się przede wszystkim na owocach morza, takich jak: langusty, kałamarnice, małże i są przeważnie bardzo ostre. Główny posiłek często stanowią ryby, ryż i świeże warzywa także są chętnie jedzone. Dania w barach i restauracjach są zazwyczaj podawane na liściach bananowca. Najbardziej znaną potrawą jest vindaloo.
Na zdjęciu poniżej vindaloo.
Kuchnia wschodnia — nie różni się bardzo od pozostałych. Chętnie spożywa się tu ryby, również słodkowodne, z których przyrządza się niezwykle pikantne curry zwane dhal. Przyprawą charakterystyczną dla tej części Indii są nasiona cebuli — kalwanji.
Na zdjęciu poniżej dhal.
Kuchnia zachodnia — w tej części kraju dominują zboża oraz wszelkie przyrządzane z nich potrawy. Przykładową potrawą są bati, czyli zapieczone kule z mąki razowej. Ciecierzyca wykorzystywana jest tu również do produkcji mąki, z której wytwarzane jest ciasto na pakorę. Typowy dla kuchni zachodniej jest olej z orzeszków ziemnych.
Na zdjęciu poniżej pakora.
„Święte” krowy w Indiach
Krowa to najważniejsze zwierzę dla Hindusów. Dlaczego? Odpowiedzi jest kilka, ale jedna związana jest z Bogiem Kryszną.
Według mitologii Kryszna swoje dzieciństwo i młodość spędził w mieście Wryndawan w społeczności wajśjów. Wajśjowie zajmują się między innymi ochroną krów. Kryszna już jako mały chłopiec pasł krowy i przygrywał im na flecie. Jego drugie imię to Gopal (z sanskrytu: „Chroniący krowy”).
Według jednej z przypowieści pewnego dnia Kryszna uratował stado krów przed demonami. Następnie zaczął ucztować w towarzystwie swoich przyjaciół nad brzegiem Jamuny. Wtedy zazdrosny Brahma ukrył krowy i pasterzy, aby wypróbować moc Kryszny. Jednak Kryszna zamiast daremnie poszukiwać zaginionych, sam rozdzielił się na wiele ekspansji, które do złudzenia przypominały zaginione krowy i pasterzy.
Nikt nie zauważył zmiany, aż po upływie roku Brahma przybył do Wryndawan i zdumiony zobaczył, że nadal są tam te same krowy i pasterze, których ukrył. Wtedy na oczach Brahmy krowy i pasterze przekształciły się w formy Wisznu, który jest samym Kryszną. Brahma upokorzony upadł i zaczął wielbić Krysznę. Ta historia pokazuje, że obecność Duszy Najwyższej, czyli cząstki samego Boga, znajduje się w każdej żyjącej istocie, a więc i w krowach”[2].
Krowa to również jeden z symboli staroindyjskiej bogini Prythiwi. Hinduiści uważają ją za matkę wszystkich żywych istot.
Hindusi wierzą, że aby dostać się do niebios po śmierci, muszą przekroczyć mitologiczną rzekę, a mogą to zrobić tylko prowadzeni przez krowę, którą trzymają za ogon.
Poza tym, kiedy plemiona zamieszkujące subkontynent indyjski zmieniły koczowniczy tryb życia na osiadły, podstawowym elementem diety było krowie mleko.
Jak widać, Hindusi bardzo szanują te zwierzęta, jednak nie czczą ich ani się do nich nie modlą. Nie są one uznawane za święte.
[1] Tłumaczenie cytatu ze strony tajmahal.gov.in
[2] Cytat ze strony www.oindiach.pl
Źródła: (1), (2), (3), (4), (5), (6), (7), (8), (9), (10), (11), (12), (13), (14), (15), (16), (17), (18), (19), (20), (21), (22), (23), (24), (25), (26), (27), (28), (29), (30), (31), (32), (33), (34), (35), (36), (37), (38), (39), (40), (41), (42), (43)
Moderator: MiTien
edytor: Grazia
