Czym różni się K-pop od Amerykańskiego popu?

Główne różnice między muzyką pop w Ameryce a muzyką pop w Korei.

Proces selekcji

W amerykańskim pop’ie, potencjalne wytwórnie wybierają swoich artystów opierając się o ich naturalny talent. Od piosenkarzy oczekuje się, że mają oni już za sobą okres treningów swoich umiejętności. Podczas przesłuchań mają mieć osiągnięty wymagany poziom profesjonalizmu. Jakiekolwiek szkolenie, które nabyli przed podpisaniem umowy, odbyło się w ich własnym czasie i za własne pieniądze.

Natomiast przyszli idole mogą zostać wypatrzeni przez wytwórnie z wielu powodów. Na przykład Jin z BTS został zauważony na ulicy przez jego imponujący wygląd.

Inni mogli zostać wybrani strategicznie, na podstawie ich narodowości. Aby przyciągnąć uwagę globalnej publiczności, grupy K-Pop często obejmują członków z Chin, Japonii, Tajlandii lub Północnej Ameryki.

Potencjalni idole nie muszą posiadać na początku umiejętności na poziomie profesjonalnym. Każdy z nich przechodzi lata treningów przed swoim debiutem.

System treningów

W Ameryce nie ma typej strategii treningów. Popularne grupy z 1990 roku takie jak The Spice Girls i Backstreet Boys powstały na drodze otwartych przesłuchań i powstały w ciągu 1-2 lat. Po utworzeniu grupy rzadko pojawia się pytanie, czy grupa zadebiutuje, czy nie.

W Korei, okres szkolenia jest znacznie dłuższy i bardziej niepewny. Idole zaciągają się do wytwórni, nie wiedząc, do jakiej grupy ostatecznie trafią. I czy w ogóle staną się częścią jakiejś grupy. Na przykład Jihyo z TWICE trenowała aż 10 lat przed swoim debiutem. Są również przypadki, kiedy trenujący mimo ćwiczeń, mogą nigdy nie zadebiutować.

Zestaw umiejętności

W amerykańskim pop’ie, wymagany jest niesamowity głos. Dodatkowe umiejętności, takie jak taniec i aktorstwo, są preferowane, ale nie zawsze są wymagane.

Z kolei w K-pop’ie bywa tak, że niektórzy idole zaczynali prawie bez umiejętności śpiewania. Artyści z zespołu SHINee sami przyznali, że byli okropnymi piosenkarzami i mieli zadebiutować jako grupa raperów! Lata szkolenia wokalnego pomogły im stać się dziś jedną z najpopularniejszych grup wokalnych.

Idole nie muszą mieć takich samych oczekiwań co do swoich umiejętności wokalnych, jak amerykańscy artyści, ale muszą mieć szerszy zakres talentów. Zakres obejmuje aktorstwo, prowadzenie programów telewizyjnych i radiowych lub umiejętności pokazowe. Dla wielu idoli śpiewanie jest jedynie punktem wyjścia. To nie kariera na całe życie.

Długość kariery

Jednym z powodów, dla których gwiazdy K-Pop’u muszą mieć tak wiele talentów, jest to, że kariery idoli są znacznie krótsze niż kariery amerykańskich artystów. Bycie idolem to w większości okres młodości i urody, z większym naciskiem na wygląd. Jest to szczególnie widoczne w przypadku „wizualnych” członków grup, którzy mogą nie być tak silni wokalnie jak inni wokaliści lub raperzy w swoich grupach. W K-Pop’ie, piosenkarze im starsi tym szybciej mogą tracić popularność. Kontrakty muzyczne podpisuje się na 7 lat.

W amerykańskim popie wiek to tylko liczba. Madonna lśni na scenie od lat 80. i mając prawie sześćdziesiąt lat, nie wykazuje oznak spowolnienia. To prawie niespotykane w K-Pop’ie.

Pisanie piosenek

Amerykańscy artyści, zwłaszcza indywidualni piosenkarze, kładą duży nacisk na oryginalność i tożsamość osobistą. Większość piosenkarzy pisze lub komponuje własne piosenki, a jeśli tego nie robi, ma znaczący wpływ na proces pisania piosenek. Piosenki są często oparte na doświadczeniach życiowych i są głęboko osobiste.

Z drugiej strony wielu idoli K-Pop’u polega na producentach, którzy tworzą dla nich muzykę. Ponieważ dni ćwiczeń idoli obracają wokół śpiewu i tańca, a nie kompozycji muzycznej, często nie uczą się (lub nie mają okazji) komponować na późniejszych etapach kariery.

Warto przyznać, że zespół BTS jest przykładem powolnych zmian. Muzycznie utalentowani członkowie BTS piszą i produkują wiele własnych piosenek i są mocno zaangażowani w tworzenie każdej z nich.

W Korei artyści wykazują znacznie większą lojalność wobec swoich wytwórni niż ich amerykańscy odpowiednicy. Etykiety K-Pop to coś więcej niż tylko etykieta: to marki. Fani K-Pop’u zwykle doskonale wiedzą, do jakich firm należą ich ulubieni idole. Dokłada się wszelkich starań, aby stworzyć „rodzinne” środowisko w każdej firmie. Duże firmy rozrywkowe K-Pop’u, takie jak SM Entertainment, organizują koncerty dla swojej „rodziny SM”. Podczas takich wydarzeń ich główne i wschodzące gwiazdy spotykają się i występują razem, aby promować firmę jako całość. Wydaje się, że większości amerykańskich firm popowych brakuje tego samego rodzaju „rodzinnego” środowiska.

Język albumów

Amerykańscy artyści wydają albumy w całości po angielsku, czasem po hiszpańsku. Nie muszą tworzyć wielu albumów w wielu językach dla określonych krajów, aby promować się na całym świecie.

Artyści K-Pop często jednak nagrywają ten sam koreański album ponownie w języku chińskim i japońskim lub wydają zupełnie inne albumy w każdym języku. Ma to na celu przyciągnięcie szerszej publiczności na globalnej azjatyckiej scenie.

Źródło: (1)

Edytor: Bella