English version below
Damjun jest liderem LIONESSES, pierwszej grupy K-popowej należacej do społeczności LGBTQ+. Od początku swojej kariery muzycznej rozwijał się jako trener wokalny, piosenkarz weselny i artysta solowy.
W 2025 roku zadebiutował jako solista z albumem „Scandalous Love Song„. Od tego czasu stał przed wieloma wyzwaniami, aby wrócić do nas z nowym wydaniem „Magdalene’s Serenade„.
W naszym wywiadzie Damjun opowiada o swoich wyzwaniach na swojej ścieżce muzycznej, jakie musiał przejść, aby być w tym miejscu jakim jest. Jak i również odpowiedział o swojej twórczości muzycznej.
Nasz poprzedni wywiad z grupą LIONESSES możecie przeczytać tutaj.
1. Minęło już sporo czasu od naszego ostatniego wywiadu z zespołem LIONESSES. Czy mógłbyś pokrótce przedstawić się nowym fanom?
Witam, czytelnicy K-POP LIVE POLSKA! Nazywam się Damjun i jestem liderem zespołu LIONESSES – pierwszego otwarcie LGBTQ+ boysbandu w K-popie. (I bardzo się cieszę, że nie jesteśmy już jedyni!) 20 listopada ponownie przywitam się z wami jako solista, prezentując mój nowy dwupiosenkowy singiel „Magdalene’s Serenade”. Czy to naprawdę minęły już prawie trzy lata? Bardzo się cieszę, że znów mogę przywitać się ze wszystkimi moimi Dens w Polsce!
2. Twoje nowe muzyczne wydanie „Magdalene’s Serenade” ukazało się 20 listopada. Co chciałeś przekazać poprzez ten projekt?
Tworząc muzykę dla LIONESSES, często odczuwałem pewnego rodzaju presję. Jako pierwszy boysband w K-popie, który otwarcie przyznaje się do LGBTQ+, otrzymaliśmy ogromną miłość i wsparcie od społeczności queerowych na całym świecie, w tym tutaj, w Korei. Z tego powodu zawsze czułem, że nasza muzyka musi nieść ze sobą przesłanie – coś, co mogłoby reprezentować całą społeczność queerową. Chociaż tak naprawdę nikt mi nie powiedział, że muszę to robić. (Śmiech.)
Myślę, że wielu artystów, którzy otwarcie przyznają się do bycia queer i rozwijają swoją karierę w świetle reflektorów, prawdopodobnie odczuwało tę presję, przynajmniej w pewnym stopniu. Jest to presja, by być postrzeganym nie jako niezależna osoba i artysta, ale jako ktoś, kto reprezentuje całą społeczność. Częściowo wynika to z chęci zadowolenia osób z samej społeczności. Ale istnieje też presja wynikająca ze świadomości, że niektórzy odbiorcy spoza społeczności LGBTQ+ mogą po raz pierwszy zetknąć się ze społecznością queerową właśnie dzięki tobie. Chcesz, żeby pomyśleli: „Nie powinienem oceniać tego artysty tylko dlatego, że jest queer. Jego twórczość też jest dobra i widzę, jak wplótł w nią perspektywę tej społeczności”.
Zacząłem odczuwać, że ta presja nieco słabnie, kiedy w zeszłym roku wydałem swój pierwszy solowy album. Jednym z głównych powodów było chyba to, że zobaczyłem młodszych artystów, którzy ujawnili się znacznie później niż ja – Baina z JUST B oraz Larę i Megan z KATSEYE. Poczułem, że w końcu mamy młodszych artystów, z których możemy być dumni: ludzi, którzy potrafią otwarcie reprezentować społeczność queerową, będąc jednocześnie chronieni przez firmy i dysponując znacznie bezpieczniejszymi zasobami finansowymi niż te, które ja miałem, gdy bezpośrednio konfrontowałem się z homofobami na pierwszej linii branży. Widząc to, pomyślałem: „Czy naprawdę muszę też dalej się tak narażać?”.
Wtedy właśnie zacząłem oddzielać muzykę LIONESSES od mojej muzyki jako solisty, Damjuna. Jako lider LIONESSES nie mogłem się zmusić do wyrażania pewnych rzeczy poprzez naszą muzykę – moich własnych niepewności, pragnień seksualnych, a nawet bardziej agresywnych impulsów. Jednak jako solista mogłem zgłębiać te kwestie znacznie bardziej naturalnie.
Właściwie to wiadomość, że JUST B wydali nową EP-kę na krótko przed premierą mojego singla, dodała mi jeszcze więcej odwagi, by poprzez moją solową twórczość pokazać swoją niezależną tożsamość. Nigdy ich właściwie nie spotkałem, ale nagle czuję się, jakbym miał syna, który tak dobrze dorósł. (Śmiech.)
3. Nowe utwory czerpią inspirację z pansori, tradycyjnej koreańskiej muzycznej formy opowiadania historii. Skąd wziął się pomysł, by wykorzystać pansori w tym wydaniu?
Już w utworze tytułowym mojego poprzedniego albumu, „Scandalous Love Song”, konsekwentnie eksperymentowałem z włączaniem elementów tradycyjnej muzyki koreańskiej do muzyki współczesnej. Na przykład wykorzystałem skrzypce do zagrania skali pentatonicznej, powszechnie spotykanej w muzyce Azji Wschodniej, stosując technikę gry inspirowaną tradycyjnymi instrumentami azjatyckimi. Chciałem, aby słuchacze doświadczyli tej chwili olśnienia: „Chwila, myślałem, że to tradycyjny instrument koreański, a to w rzeczywistości były skrzypce?”.
Wcześniej, podczas CUMA2024 – wspólnego koncertu z udziałem muzyków jazzowych LGBTQ+ z Korei i Japonii – zaaranżowałem „Saseol Nanbongga”, tradycyjną pieśń ludową z regionu Seulu, w wersji jazzowej i wykonałem ją wraz z japońską orkiestrą Black Teddy Bear Jazz Orchestra.
Jedną z ważnych rzeczy, których mnie nauczyła moja mentorka, Woongsan – prawdziwa legenda azjatyckiego jazzu – było to, jak wplatać elementy tradycyjnej muzyki koreańskiej w muzykę współczesną. Słynie ona nawet z tego, że w swoich scatowych występach jazzowych wykorzystuje tradycyjne koreańskie techniki wokalnej improwizacji.
Środowisko tradycyjnej muzyki koreańskiej jest dość konserwatywne. Kiedy koreańska piosenkarka ludowa Song So-hee wydała utwór „Not a Dream”, łączący tradycyjne techniki wokalne z muzyką rockową, reakcja publiczności była niezwykle entuzjastyczna. Jednak część środowiska muzyki tradycyjnej nadal ją krytykowała, twierdząc, że niszczy tradycję.
W szczególności pansori to tradycyjna koreańska forma sztuki opowiadania historii, której narracje od wieków charakteryzują się relacjami heteroseksualnymi i konwencjonalnymi normami rodzinnymi. Chciałem przełamać te schematy.
Pierwszy utwór, „Magdalene’s Serenade”, czerpie inspirację z „Chunhyangga” – opowieści w stylu pansori o uroczej parze, Chunhyang i Mongryongu, którzy pokonują wszelkiego rodzaju trudności, by znów znaleźć się razem. A dokładniej, główną inspiracją jest fragment znany jako „Sarangga”. Każdy, kto zna „Chunhyangga”, zna tę scenę: oboje bohaterowie flirtują i drażnią się nawzajem, utrzymując bardzo subtelne, ale niewątpliwie zmysłowe napięcie.
A jednak literatura zawierająca tak wiele zmysłowości jest nauczana w podręcznikach do języka koreańskiego, podczas gdy moja muzyka została odrzucona przez komisje oceniające programy telewizyjne tylko dlatego, że zawiera słowo „homoseksualizm”. Pewna grupa religijna zorganizowała nawet protesty, domagając się mojego usunięcia z branży telewizyjnej. To irytujące, prawda? (Śmiech.)
Chciałem więc wziąć obie te narracje – historię tej uroczej pary heteroseksualnej oraz historię Simcheong, oddanej córki, która poświęca wszystko dla swojego ojca, co zainspirowało drugi utwór – i uczynić je moimi własnymi poprzez ich przearanżowanie.
Zależało mi na tym, by przekształcić konserwatywne tradycje muzyki koreańskiej jako coś queerowego, tworząc utwory, które na nowo interpretują historie, których wszyscy uczyliśmy się w szkole jako klasykę literatury, z perspektywy współczesnego queeru. Kiedy spoglądam wstecz na narrację łączącą te dwa ukończone utwory, czuję, że w pewnym stopniu udało mi się przekształcić te historie. I jestem z tego całkiem zadowolony. (Śmiech.)
4. W 2025 roku wydałeś swój debiutancki album solowy „Scandalous Love Song”. Album ten zawierał dziewięć utworów, z których każdy należał do innego gatunku muzycznego i charakteryzował się innym stylem wokalnym. Skąd wziął się pomysł, by uwzględnić różne gatunki muzyczne?
Ci z was, którzy słuchali zarówno utworów LIONESSES, jak i mojego solowego albumu, wiedzą, że od czasu naszego debiutanckiego utworu „Show Me Your Pride” rzadko wydawaliśmy utwory o podobnej stylistyce muzycznej. Starałem się tworzyć niemal każdy utwór w innym gatunku i śpiewać każdy z nich, stosując techniki wokalne dostosowane do danego stylu.
Szczerze mówiąc, obserwowałem kilku muzyków, którzy wydają się w dużym stopniu opierać się na swojej tożsamości queerowej, aby przyciągnąć uwagę, podczas gdy ich rzeczywiste umiejętności muzyczne są tak słabo rozwinięte, że ich twórczość może nawet wyrządzić więcej szkody niż pożytku społeczności, którą rzekomo reprezentują. Przynajmniej nie chciałem prezentować publiczności muzyki, która nie spełniałaby akceptowalnych standardów.
W pewnym sensie stało się to więc walką o uznanie, o którą nikt mnie nie prosił. Przez ostatnie pięć lat napędzało mnie poczucie urazy: „Słuchajcie, potrafię stworzyć to i tamto. Radzę sobie z każdym rodzajem muzyki, który znacie, i potrafię wykonać to wszystko na w pełni komercyjnym, profesjonalnym poziomie”. Tak właśnie spędziłem większość czasu.
Tak naprawdę nie musiałem wywierać na siebie aż takiej presji. W rzeczywistości bez niej mógłbym stworzyć lepszą muzykę, nawet gdyby była ona utrzymana w bardziej spójnym stylu…
Mimo to nie żałuję tego, jak ostatecznie wyszła płyta „Scandalous Love Song”. Nie była to po prostu kolekcja dziewięciu utworów. Od początku do końca było to dzieło o starannie utkanej narracji, niemal jak pełnometrażowy film.
Nawet teraz album ten nie jest sprzedawany jako zwykła płyta CD, ale jako książka zawierająca całą historię stojącą za muzyką. Było to dla mnie ogromne wyzwanie.
Co ważniejsze, całość kosztów produkcji tego albumu została sfinansowana przez koreańskie Ministerstwo Kultury, Sportu i Turystyki. Po doświadczeniu dyskryminacji podczas recenzji programów telewizyjnych oraz późniejszych protestów domagających się mojego usunięcia z branży telewizyjnej popadłem w rozpacz, myśląc: „Nawet jeśli będę nadal tworzył muzykę jako outsider, nigdy nie uda mi się wywrzeć prawdziwego wpływu w samym sercu koreańskiego społeczeństwa”.
Jednak te uczucia stopniowo topniały, niczym śnieg.
Był to bardzo konkurencyjny program dofinansowania publicznego prowadzony przez rząd koreański, w ramach którego spośród tysięcy wnioskodawców wybierano jedynie około pięciu osób lub zespołów w każdej kategorii. Fakt, że udało mi się dotrzeć do samego serca koreańskiego społeczeństwa z queerową narracją, sprawia, że ten album ma dla mnie tak wielkie znaczenie.
5. Która z dotychczas wydanych przez Ciebie solowych piosenek jest Ci najbliższa?
Moim ulubionym utworem jest zdecydowanie „LOVE WINS” z mojej poprzedniej płyty…!! Ale zanim to powiem, oczywiście najbardziej bliska mojemu sercu jest „Magdalene’s Serenade” – nowy utwór, którego wszyscy moi fani będą mogli posłuchać 20 listopada. (Śmiech.)
6. Od czasu wydania swojego debiutanckiego albumu musiałeś zmierzyć się z różnymi wyzwaniami. Czy mógłbyś opowiedzieć, na czym polegały te wyzwania? Jak sobie z nimi poradziłeś?
Po pierwsze, mój debiutancki solowy album, „Scandalous Love Song”, powstał pod wpływem związku, jaki łączył mnie z moim byłym chłopakiem. Pozostałe postacie w tej historii były uosobieniem różnych aspektów mojej osobowości, ale postać Daeyoon, która odgrywa rolę drugiej połówki w tej romantycznej historii, była zdecydowanie wzorowana na moim byłym.
Przez około dwa lata byliśmy w cudownym związku, ale rozstaliśmy się na krótko przed wydaniem albumu.
W rezultacie podczas mojego solowego koncertu w dniu premiery albumu nie potrafiłem powstrzymać łez, śpiewając piosenki o naszym związku. Zepsułem występ, zniszczyłem makijaż… (śmiech). Ale to było już prawie rok temu. Oczywiście nie myślę już o nim aż tak często.
Staram się jednak wciąż mieć na uwadze to, jak moja tożsamość jako „artysty” może zostać przyćmiona przez fakt, że jestem „artystą queerowym”.
Nigdy nie chciałem czuć presji, by reprezentować społeczność queerową, ale nigdy też nie chciałem czuć presji, by opowiadać historie, które nie mają z tą społecznością nic wspólnego. A jednak w jakiś sposób zmagam się z obydwoma rodzajami presji. (Śmiech.)
Wciąż zastanawiam się, ile z mojej osobistej historii mogę włożyć w swoją muzykę, zanim zacznie być postrzegana jako coś, co należy do całej społeczności queerowej.
7. Zanim zadebiutowałeś z zespołem LIONESSES, pracowałeś jako trener wokalny, wokalista w reklamach oraz piosenkarz weselny, podejmując praktycznie każdą pracę związaną ze śpiewaniem, która pozwalała ci zarobić na życie. Czy te doświadczenia pomogły ci lepiej poznać samego siebie? Czy pomogły ci określić, w jakim kierunku chcesz podążać?
Zdecydowanie tak. Właściwie to czasami czuję się szczęśliwy, że nie zadebiutowałem, gdy byłem jeszcze zbyt młody. Wszystko, czego się nauczyłem i na co sam doszedłem, pracując w branży muzycznej, ukształtowało mnie jako osobę i muzyka, jakim jestem dzisiaj.
Oczywiście, ponieważ nie wydawałem wtedy muzyki jako samodzielny artysta, podejmowałem praktycznie każdą pracę związaną z muzyką, która pozwalała mi opłacić rachunki. Myślę, że to właśnie te doświadczenia pozwalają mi dziś dokonywać tak szerokiego wachlarza wyborów muzycznych.
To prawda, że unikałem debiutu, bo bałem się ujawnić swoją orientację seksualną. Mam nadzieję, że młodsze pokolenia muzyków nie będą musiały przechodzić przez to samo.
Nie chcę jednak też opisywać tych wszystkich lat jako straconego czasu. Wszystko, co robiłem w tamtym okresie, stało się ważną częścią tego, co czyni mnie muzykiem, jakim jestem dzisiaj.
8. W tym czasie miałeś okazję zapoznać się z różnymi gatunkami muzycznymi. Czy któryś z nich najbardziej Ci odpowiadał? A może wolisz stawiać sobie wyzwania, odkrywając je na różne sposoby?
Pracując z tak wieloma różnymi gatunkami muzycznymi, czułem presję, by udowodnić, że jestem wybitnym muzykiem w każdej z tych dziedzin. Odkrywanie i eksperymentowanie z różnymi gatunkami było dla mnie sposobem na obronę przed krytyką, że muzycy queer po prostu wykorzystują swoją tożsamość jako broń, tworzą muzykę niskiej jakości i zdobywają uwagę za darmo.
Z pewnością bardzo się rozwinąłem jako muzyk dzięki temu procesowi. Jednak w głębi duszy nieustannie zadawałem sobie pytanie: „Za jakiego muzyka powinienem się właściwie przedstawiać?”.
Próbowałem również znaleźć odpowiedź na inne pytanie: „Jaka muzyka stanowi sedno tego, kim jestem?”.
Jeszcze do niedawna nie znalazłem jasnej odpowiedzi. Jednak pracując nad tymi nowymi utworami, wydaje mi się, że w końcu ją znalazłem.
9. Podjąłeś pracę jako profesor na Wydziale Muzyki Stosowanej Uniwersytetu Jangan w Korei. Jak się czujesz w tej nowej roli? Czy napotykasz po drodze jakieś wyzwania?
Po tym, jak w stosunkowo młodym wieku zostałem mianowany profesorem – co, jak sądzę, jest dość nietypowe – zdecydowanie zauważyłem, że moje podejście do nauczania uczniów znacznie się zmieniło w porównaniu z okresem, kiedy uczyłem w liceach artystycznych lub w ramach kursów przygotowujących do egzaminów wstępnych do akademii muzycznych.
Wcześniej uczyłem głównie uczniów, których bezpośrednim celem było dostanie się na studia muzyczne. Teraz pracuję z uczniami, którzy są już o krok od tego, by sami stać się profesjonalnymi muzykami.
Kolejnym szczególnie znaczącym aspektem tej nominacji jest to, że udało mi się objąć stanowisko w głównym nurcie społeczeństwa – jako profesor na uczelni artystycznej – w dużej mierze dzięki karierze, którą zbudowałem dzięki grupie LIONESSES, która konsekwentnie reprezentowała osoby z marginesu.
To skłoniło mnie do zastanowienia się, za jakiego doświadczonego muzyka postrzegają mnie moi studenci oraz jaką muzykę faktycznie chcieliby tworzyć studenci, którzy decydują się na udział w moich zajęciach.
Co ciekawe, po objęciu stanowiska zacząłem poważniej myśleć o kształtowaniu i rozwijaniu własnej tożsamości, tak samo jak o pomaganiu moim studentom w rozwoju.
10. Po objęciu stanowiska profesora spotkałeś się z różnymi kolegami z wydziału na uniwersytecie. Czy te spotkania pomogły ci w jakiś sposób w nowej pracy?
Kiedy po raz pierwszy zacząłem pracować na uniwersytecie, zdałem sobie sprawę, że wśród moich współpracowników są muzycy należący do absolutnej czołówki swoich gatunków.
Była tam Cho Yujin, wokalistka zespołu Cherry Filter – jednej z legendarnych koreańskich grup rockowych i prawdziwa ikona azjatyckiego wokalistyki rockowej. (Cztery lata temu zaśpiewała utwór „Wild Flower” wraz z RM.)
Byli też członkowie Red Stocking, legendarnego kolektywu autorów tekstów i producentów odpowiedzialnego za skomponowanie dziesiątek uwielbianych koreańskich ballad.
Był też Oh Se-woong, gwiazdor wśród trenerów wokalnych K-popu, który niedawno nadzorował cały proces szkolenia przed debiutem boysbandu VIBY.
Była też Yu Da-bin, wokalistka zespołu Yoo Da-bin Band, jednego z najgorętszych wschodzących zespołów na koreańskiej scenie indie.
I wreszcie producent Brook – kierownik naszego wydziału i twórca, który nadal komponuje muzykę do seriali Netflixa.
Wszyscy oni byli wybitnymi muzykami, którzy osiągnęli szczyty w swoich dziedzinach.
Dla kogoś takiego jak ja, kto odczuwał presję, by udowodnić, że potrafię osiągać sukcesy w każdym gatunku muzycznym, przebywanie w otoczeniu tych kolegów sprawiło, że po raz kolejny zacząłem kwestionować swoją muzyczną tożsamość: „Jaką muzykę tak naprawdę tworzę?”.
Po kilku miesiącach rozmyślań doszedłem do dwóch nazwisk: Mariah Carey i Christina Aguilera. (Zespół LIONESSES wydał zresztą w 2024 roku piosenkę zatytułowaną „Like Christina Taught Me”…)
Jeszcze zanim zadebiutowałem z zespołem LIONESSES – a nawet zanim zacząłem zarabiać na życie muzyką – to właśnie kariery tych artystek odzwierciedlały to, jakim muzykiem zawsze chciałem się stać.
Wtedy zdałem sobie sprawę: „Racja. W głębi serca zawsze byłem artystą R&B”.
Ta świadomość pozwoliła mi podczas pracy nad tym nowym singlem uwolnić się od własnych ograniczeń i skupić się całkowicie na jakości muzyki jako R&B. A kiedy połączyłem to podejście z elementami tradycyjnej muzyki koreańskiej, stworzyłem coś, co brzmiało jak muzyka R&B, jaką tylko ja mogłem stworzyć.
Teraz mogę więc stanąć przed kolegami i uczniami z nieco większą pewnością siebie i przedstawić się jako artysta R&B.
To całkiem spory krok naprzód, prawda? (Śmiech.)
11. Czy zauważyłeś ostatnio jakieś zmiany w nastawieniu do społeczności LGBTQ+ w Korei? W ostatnim czasie pojawiły się doniesienia o różnych artystach, którzy otwarcie ujawnili swoją przynależność do tej społeczności.
Po pierwsze, jak już wspomniałem wcześniej, uważam, że jednym z największych przejawów postępu jest to, że coraz więcej młodych artystów, z których jestem dumny i którzy naprawdę robią na mnie wrażenie, ujawnia się publicznie. Pomaga to tworzyć środowisko, w którym samo istnienie muzyka otwarcie przyznającego się do tożsamości queerowej nie jest już postrzegane jako coś niezwykłego.
Oczywiście nadal uważam, że postęp w zakresie akceptacji społeczności LGBTQ+ w społeczeństwie koreańskim przebiega powoli i że potrzebujemy znacznie większej widoczności.
Jednocześnie uważam, że konieczna jest instytucjonalna ochrona przed zorganizowanymi nadużyciami ze strony niektórych grup religijnych, których celem jest celowe łamanie praw poszczególnych osób z społeczności LGBTQ+.
Mam szczerą nadzieję, że to, czego doświadczyłem, będzie ostatnim tego rodzaju przypadkiem: protesty domagające się mojego usunięcia z branży telewizyjnej, groźby śmierci wysyłane do mnie pocztą elektroniczną oraz plotki w Internecie oskarżające mnie o przynależność do iluminatów.
12. Bardzo dziękujemy za wywiad. Czy chciałbyś dodać kilka słów do polskich widzów?
Minął już kolejny rok od mojego ostatniego wydawnictwa i naprawdę chcę podziękować wszystkim, którzy o mnie nie zapomnieli i tak cierpliwie czekali na moje nowe utwory!
Będę się starać jak najlepiej, by za każdym razem wracać do was z jeszcze lepszą muzyką. Mam nadzieję, że zawsze będziecie bezpieczni, szczęśliwi i spokojni.
Kocham was, Dens!
ENGLISH VERSION
Damjun is the leader of LIONESSES, the first K-pop group belonging to the LGBTQ+ community. Since the beginning of his musical career, he has developed his skills as a vocal coach, wedding singer, and solo artist.
In 2025, he made his solo debut with the album “Scandalous Love Song”. Since then, he has faced many challenges, only to return to us with his new release, “Magdalene’s Serenade”.
In our interview, Damjun talks about the challenges he’s faced on his musical journey and what he had to go through to get to where he is today. He also answered questions about his musical work.
You can read our previous interview with the group LIONESSES here.
1. It’s been quite a while since our last interview with LIONESSES. Could you briefly introduce yourself to new followers?
Hello, readers of K-POP LIVE POLSKA! I’m Damjun, the leader of LIONESSES, K-pop’s first openly LGBTQ+ boy band. (And I’m very happy that we’re no longer the only one!) On November 20, I’ll be greeting you again as a solo artist with my new two-track single, Magdalene’s Serenade. Has it really been almost three years? I’m so happy to be able to say hello to all my Dens in Poland again!
2. Your new music release, “Magdalene’s Serenade,” will be out on November 20. What did you want to convey with this project?
While making music for LIONESSES, I’ve often felt a certain kind of pressure. As K-pop’s first openly LGBTQ+ boy band, we’ve received so much love and support from queer communities around the world, including here in Korea. Because of that, I always felt that our music had to carry a message—something that could represent the entire queer community. Nobody actually told me I had to do that, though. (Laughs.)
I think many artists who are openly queer and pursue their careers in the public eye have probably felt this pressure, at least to some extent. It’s the pressure to be seen not as an independent individual and artist, but as someone who represents an entire community. Part of it comes from wanting to satisfy people within the community itself. But there’s also the pressure of knowing that some non-LGBTQ+ audiences might encounter the queer community for the first time through you. You want them to think, „I shouldn’t judge this artist just because they’re queer. Their work is good, too, and I can see how they’ve incorporated the queer community’s perspective into it.”
I started to feel that pressure crack a little when I released my first solo album last year. One of the biggest reasons, perhaps, was seeing younger artists who came out much later than I did—Bain from JUST B, and Lara and Megan from KATSEYE. I felt that, at last, we had younger artists to be proud of: people who could represent the queer community openly while being protected by companies and financial resources far more secure than what I had when I was directly confronting homophobes at the forefront of the industry. Seeing that made me think, „Do I really need to keep putting myself out there, too?”.
That was when I began separating LIONESSES’ music from my music as a solo artist, Damjun. As the leader of LIONESSES, there were certain things I couldn’t bring myself to express through our music—my own insecurities, sexual desires, and even my more violent impulses. But as a solo artist, I could explore those things much more naturally.
In fact, hearing that JUST B had released a new EP shortly before my single was due to come out gave me even more courage to show my independent identity through my solo work. I’ve never actually met them, but suddenly I feel like I’ve got a son who’s grown up really well. (Laughs.)
3. New songs are inspired by pansori, Korea’s traditional musical storytelling art form. Where did the idea to use pansori in this release come from?
Even in the title track of my previous album, Scandalous Love Song, I had been consistently experimenting with ways to incorporate elements of traditional Korean music into contemporary music. For example, I used a violin to play a pentatonic scale commonly found in East Asian music, using a playing technique inspired by traditional Asian instruments. I wanted listeners to have that moment of realization: „Wait, I thought that was a traditional Korean instrument, but it was actually a violin?”
Before that, at CUMA2024, a collaborative concert featuring LGBTQ+ jazz musicians from Korea and Japan, I arranged Saseol Nanbongga, a traditional folk song from the Seoul region, into a jazz version and performed it with Japan’s Black Teddy Bear Jazz Orchestra.
One of the important things I learned from my mentor, Woongsan—an absolute legend of Asian jazz—was how to bring elements of traditional Korean music into contemporary music. She’s even famous for incorporating traditional Korean vocal improvisation techniques into her scat performances of jazz standards.
The traditional Korean music scene is quite conservative. When Korean folk singer Song So-hee released Not a Dream, a song that combined traditional folk vocal techniques with rock music, the public response was overwhelmingly enthusiastic. Yet parts of the traditional music community still criticized her, arguing that she was damaging the tradition.
Pansori, in particular, is a traditional Korean storytelling art form whose narratives have been defined for centuries by heterosexual relationships and conventional family norms. I wanted to create a crack in those conventions.
The first track, Magdalene’s Serenade, draws its inspiration from Chunhyangga, a pansori story about the lovely couple Chunhyang and Mongryong, who overcome all kinds of hardships to find their way back to each other. More specifically, its main inspiration is the section known as „Sarangga.” Anyone familiar with Chunhyangga knows this scene: the two characters flirt and tease each other while maintaining a very subtle but unmistakably sensual tension.
Yet literature containing this level of sensuality is taught in Korean language textbooks, while my music has been rejected by broadcast review committees simply because it contains the word „homosexuality.” A particular religious group even organized protests demanding that I be removed from the broadcasting industry. It’s infuriating, isn’t it? (Laughs.)
So I wanted to take both of these narratives—the story of this lovely heterosexual couple and the story of Simcheong, the devoted daughter who sacrifices everything for her father, which inspired the second track—and make them my own by rearranging them.
I wanted to reclaim the conservative traditions of Korean music as something queer, by creating works that reinterpret stories we’ve all studied as classical literature in school through a contemporary queer perspective. When I look back at the narrative connecting the two completed tracks, I feel like I’ve managed to reclaim those stories to a certain extent. And I’m quite happy with that. (Laughs.)
4. In 2025, you released your debut solo album, “Scandalous Love Song”. This album featured nine tracks, each belonging to a different genre and employing a different vocal approach. Where did the idea to include various musical genres come from?
Those of you who’ve listened to both LIONESSES and my solo album will know that, ever since our debut song Show Me Your Pride, we’ve rarely released songs with similar musical sensibilities. I’ve tried to produce almost every song in a different genre and sing each one using vocal techniques suited to that particular style.
To be honest, I’ve seen a few musicians who seem to rely heavily on their queer identity to attract attention, while their actual musical abilities are so underdeveloped that their work could even end up doing more harm than good to the community they supposedly represent. At the very least, I didn’t want to meet the public with music that fell below an acceptable standard.
So, in a way, it became a battle for recognition that nobody had asked me to fight. For the past five years, I’ve been driven by this feeling of resentment: „Look, I can make this, and I can make that. I can handle every kind of music you’re familiar with, and I can execute all of it at a fully commercial, professional standard.” That’s how I’ve spent much of my time.
I didn’t really need to put that much pressure on myself. In fact, without it, I might have made better music, even if it had been within a more consistent style…
Still, I have no regrets about how Scandalous Love Song turned out. It wasn’t simply a collection of nine tracks. From beginning to end, it was a work with a carefully woven narrative, almost like a feature-length film.
Even now, the album is sold not as a conventional CD, but as a book containing the entire story behind the music. That was a major challenge for me.
More importantly, the entire production cost of this album was funded by Korea’s Ministry of Culture, Sports and Tourism. After experiencing discrimination during broadcast reviews and the subsequent protests demanding my removal from the broadcasting industry, I had fallen into despair, thinking, „Even if I keep making music as an outsider, I’ll never be able to make a real impact at the heart of Korean society.”
But those feelings gradually melted away, like snow.
This was a highly competitive public funding program run by the Korean government, selecting only around five individuals or teams in each category from thousands of applicants. The fact that I managed to reach the very center of Korean society with a queer narrative is what makes this album so meaningful to me.
5. Which of the solo songs you’ve released so far is closest to your heart?
My favorite is definitely LOVE WINS from my previous album…!! But before I say that, of course, the song I’m most attached to is Magdalene’s Serenade, the new track that all my Dens will be able to listen to on November 20. (Laughs.)
6. Since the release of your debut album, you’ve faced various challenges. Would you like to share what those challenges were? How did you handle them?
First of all, my debut solo album, Scandalous Love Song, was inspired by the relationship between my ex-boyfriend and me. The other characters in the story were personifications of different aspects of myself, but the character of Daeyoon, who plays the romantic counterpart, was definitely modeled after my ex.
We had a wonderful relationship for about two years, but we broke up shortly before the album was released.
As a result, during my solo concert on the album’s release day, I ended up crying while performing songs about our relationship. I ruined the performance, ruined my makeup… (Laughs.) But that was almost a year ago now. Of course, I don’t find myself thinking about him all that much anymore.
What I still try to be mindful of, though, is the way my identity as an „artist” can become overshadowed by the fact that I’m a „queer artist.”
I never wanted to feel pressured to represent the queer community, but I also never wanted to feel pressured to tell stories that had nothing to do with the community. And yet, somehow, I find myself dealing with both kinds of pressure. (Laughs.)
I still find myself wondering how much of my personal story I can put into my music before it starts being perceived as something that belongs to the entire queer community.
7. Before debuting with LIONESSES, you worked as a vocal coach, commercial music vocalist, and wedding singer, taking on virtually any singing job that could earn me a living. Have these experiences helped you get to know yourself better? To figure out which direction you’d like to take?
Very much so. In fact, I sometimes feel fortunate that I didn’t debut when I was too young. Everything I learned and figured out for myself while working in the music industry has shaped the person and musician I am today.
Of course, since I wasn’t releasing music as an artist in my own right at the time, I took pretty much any music-related job that paid the bills. I think those experiences are what allow me to make such a wide range of musical choices today.
It’s true that I avoided debuting because I was afraid of coming out. And I hope younger generations of musicians won’t have to go through the same experience.
But I don’t want to describe all those years as wasted time, either. Everything I did during that period became an important part of what makes me the musician I am today.
8. During that time, you’ve had the chance to try out different genres of music. Is there one that suited you best? Or do you prefer to challenge yourself by exploring them in different ways?
Having worked with so many different genres, I used to feel pressured to prove that I was an outstanding musician in every single field. Exploring and experimenting with different genres was, for me, a way of defending myself against criticism that queer musicians simply use their identities as a weapon, produce low-quality music, and get attention for free.
I certainly grew a lot as a musician through that process. But at the back of my mind, I was constantly asking myself, „What kind of musician should I actually introduce myself as?”
I’ve also been trying to find an answer to another question: „What kind of music lies at the very core of who I am?”
Until recently, I still hadn’t found a clear answer. But while working on these new songs, I think I finally found it.
9. You have taken on a position as an adjunct professor in the Department of Applied Music at Jangan University in Korea. How do you feel in this new role? Are you facing any challenges along the way?
After being appointed as a professor at a relatively young age—which I suppose is somewhat unusual—I definitely found that my attitude toward teaching students had changed quite a bit compared to when I was teaching at arts high schools or music academy entrance-exam programs.
I had mostly been teaching students whose immediate goal was to get into a university music program. Now, I’m working with students who are just one step away from becoming professional musicians themselves.
Another particularly meaningful aspect of this appointment is that I was able to take a position within the mainstream of society—as a professor at an arts university—largely because of the career I had built through LIONESSES, a group that has consistently represented outsiders.
That made me start wondering what kind of senior musician I would appear to be to my students, and what kind of music the students who choose to take my classes would actually want to make.
Interestingly, after my appointment, I began thinking more seriously about establishing and developing my own identity, just as much as I think about helping my students grow.
10. After being appointed as a professor, you met various fellow faculty members at the university. Did meeting with them help you in any way in your new job?
When I first started working at the university, I realized that my colleagues included musicians who were at the very top of their respective genres.
There was Cho Yujin, the vocalist of Cherry Filter, one of Korea’s legendary rock bands and a true icon of Asian rock vocals. (She sang Wild Flower with RM four years ago.)
There were members of Red Stocking, a legendary songwriting and production collective responsible for composing dozens of beloved Korean ballads.
There was Oh Se-woong, a star K-pop vocal coach who recently oversaw the entire training process for the launch of the boy band VIBY.
There was Yu Da-bin, the vocalist of Yoo Da-bin Band, one of the hottest rising acts in Korea’s indie scene.
And finally, there was Producer Brook, our department chair and a producer who continues to create music for Netflix series.
They were all star musicians who had established themselves at the very top of their respective fields.
For someone like me, who had been carrying the pressure of having to prove that I could excel at every kind of music, being surrounded by these colleagues made me question my musical identity all over again: „What kind of music do I really make?”
After spending several months thinking about it, I arrived at two names: Mariah Carey and Christina Aguilera. (LIONESSES actually released a song called Like Christina Taught Me in 2024, too…)
Even before I debuted with LIONESSES—or even before I started making a living through music—those were the artists whose careers represented the kind of musician I had always wanted to become.
That’s when I realized, „Right. Deep down, I’ve always been an R&B artist.”
That realization allowed me to let go of my own limitations while working on this new single and focus entirely on the quality of the music as R&B. And when I combined that approach with elements of traditional Korean music, I found myself creating something that felt like R&B music only I could make.
So now, I can stand a little more confidently in front of my colleagues and students and introduce myself as an R&B artist.
That’s quite a big step forward, isn’t it? (Laughs.)
11. Have you noticed any changes in attitudes toward the LGBTQ+ community in Korea lately? Recently, there have been reports about various artists who have openly come out as members of this community.
First of all, as I mentioned earlier, I think one of the biggest signs of progress is seeing more and more younger artists whom I’m proud of and genuinely impressed by coming out publicly. It’s helping create an environment where the very existence of an openly queer musician is no longer considered something unusual.
Of course, I still think progress in LGBTQ+ acceptance in Korean society is slow, and that we need much greater visibility.
At the same time, I believe there needs to be institutional protection against organized abuse carried out by certain religious groups with the deliberate intention of trampling on the rights of individual LGBTQ+ people.
I sincerely hope that what I experienced will be the last of its kind: protests demanding that I be removed from the broadcasting industry, death threats sent to me by email, and internet rumors accusing me of being part of the Illuminati.
12. Thank you very much for interviewing us. Would you like to add a few words for the Polish viewers?
It’s been another whole year since my last release, and I truly want to thank everyone who hasn’t forgotten me and has waited so patiently for my new work!
I’ll keep doing my best to come back to you with even better music every time. I hope you always stay safe, happy, and at peace.
I love you, Dens!


